Deze rit stond vorig jaar al op de agenda, maar was vanwege slechte weersvooruitzichten afgelast. Deze keer waren de berichten wel droog, maar koud en ik moet zeggen dat was het ook.

Twee dagen van te voren was ik via e-mail benaderd door een fotografe van het Wognumse weekblad de KoggeExpress. Zij wilde graag een lid spreken van onze motorclub, het liefste een bijzonder lid, bijv. het oudste lid, iemand die al heel lang lid is en dan wel een Wognummer.


Natuurlijk zou er dan ook een foto van die persoon gemaakt worden. Haar vraag was; mag ik ’s morgens bij de start aanwezig zijn? Tsja, zelf zit ik niet te wachten op zoiets en al helemaal geen foto, maar ik spreek niet alleen namens mijzelf. Misschien dat er toch iemand zou komen opdagen die wel beantwoord aan haar criteria. Dus dat heb ik haar teruggemaild en “kijk maar wat je doet zondagochtend.”


Flip en ik arriveerden 8.15 uur bij het Total tankstation en daar stond ze. Wat ik haar ook al had geschreven, we verwachten niet veel deelnemers vanwege de lengte van de rit en het koude weer, dat klopte dus. Uiteindelijk kwamen Maurice Schuchhard, Ruben Spek en Cees Koopman opdagen.
Een dag van te voren kwam ik tot de ontdekking dat op de site een starttijd vermeld stond van 8.30 uur en een week eerder via een e-mail werd vermeld dat de starttijd 9.00 uur was. Dat ontdekte ik pas een dag eerder. Uiteraard heb ik de fotografe netjes te woord gestaan. Ik vond het al geweldig dat ze er was en mocht haar foto ook nog maken. Of alles echt geplaatst gaat worden dat kon ze niet zeggen.

Het was inmiddels vijf voor negen en we wilden niet langer wachten. Wie op het laatste moment nog is verschenen of eventueel nog wat later zag dus niemand meer.
Maurice en Ruben waren nog even naar huis gegaan om een kabel op te halen en we zouden ze weer zien bij de startplek van de Brabantrit,  wegrestaurant Treurenburg voor de koffie.


Flip, Cees en ik vertrokken dus met z’n drieën en kwamen even voor half elf aan bij dat wegrestaurant. Een paar km. eerder dacht ik dat een tegemoetkomende motorrijder wel wat op Ben Schoutsen leek, en ja hoor, we stonden er amper en daar kwam Ben aanrijden.
Ben was ’s morgens wat aan de late kant en besloot toen om kwart voor negen om maar direct naar Brabant te gaan. Die ging dus ook uit van de juiste starttijd 8.30 uur. Ben stond al om tien uur voor een gesloten wegrestaurant en na 20 min. wachten zou hij vertrekken, maar hij herkende ons en is weer terug gereden. Als Ben op tijd bij het Total tankstation was gekomen was hij wel de persoon geweest die de fotografe van de KoggeExpress op het oog had. Een gemiste kans dus!
Dat het wegrestaurant om half elf nog steeds dicht was viel bar tegen. Ik had twee weken van tevoren nog gebeld: zijn jullie om 10.00 uur open? Ja, dat waren ze vanaf 1 mei. Dus niet. Maar waar waren Ruben en Maurice?


We besloten na een paar minuten toch maar te vertrekken en, hoe is het mogelijk, daar kwamen ze aanrijden. “Hebben jullie al koffie gedronken? Nee, dat gaan we hier doen.”  Nee, koffie was er niet maar de eerste de beste koffietent was voor ons.

Zo begonnen we met z’n zessen aan de Brabantrit en Ben sloot de rij. Drie keer gestopt bij een restaurant of café, maar alles dicht. Na overleg: we rijden door tot de lunch in Helvoirt, dat zou volgens GPS om 13.00 uur zijn. Het was een hele mooie rit, bijna geen verkeerslichten en rotondes. Mooie smalle wegen door landelijk of bebost gebied. Hierbij onze complimenten aan Ivar en Bas, de uitzetters van deze rit.
Het werd ook een lange zit, vooral omdat we die koffie hadden gemist. Aangekomen in Helvoirt miste ik Ruben en Maurice. Ja, die moesten tanken onderweg en gaven te kennen: rij maar door. Ik denk dat niet alleen de motoren dorst hadden, maar ook de mannen zelf. Ik hoop dat ze verder een mooie dag hebben gehad, want wij hebben ze niet meer gezien.

 

Je snapt wel, de koffie en de lunch smaakten heerlijk en we warmden ook lekker door. We hebben daar heerlijk een uur gezeten en heel gezellig gepraat met z’n vieren.
Even na twee uur vertrokken we voor het tweede deel van de rit, ruim 60 km. naar Ammerzoden.  Een heel gezellig restaurant aan de Maas. Daar nam Ben afscheid van ons. Hij wilde nog op bezoek bij mensen in Den Bosch. Cees, Flip en ik hebben nog wat gedronken aldaar en zijn daarna aan de terugreis begonnen.
Het was een hele mooie tour, het was droog maar wel koud. Al met al een mooie “opwarmer” voor ons Eifelweekend.


Ivar en Bas, nogmaals hartelijk bedankt voor het uitzetten van deze tocht.

 

Marianne.