Zaterdag 30 mei

Onder een stralend zonnetje verzamelen we ons met een gedeelte van de Eiffelgangers bij de MacDonalds. Even na achten rijden we in groepjes de A7 op met zo’n  463 km voor de boeg. Ik had gehoord dat vorig jaar een uitzondering was wat het weer betreft: eigenlijk is er ieder jaar wel wat regen. 2008 was mijn eerste Eifelweekend  en stralend zonnig zonder ook maar een druppel regen! En 2009: Het zal toch niet weer…..? Nou de vooruitzichten zijn meer dan uitstekend. De regenkleding kan in de koffer blijven, sterker nog , die heb ik niet mee!


Het eerste stuk is lekker doorrijden over de A7 en de A2 met Siem, Ed, Ko, Willem, Ben en ik. Bij Nederweert de eerste stop en de meeste anderen druppelen daar ook binnen, ook diegenen die vanuit Alkmaar vertrokken zijn.
We hebben nog een stuk snelweg voor de boeg en Ivar uit Vught sluit zich bij ons groepje aan.
Na zo’n   286  km verlaten we de snelweg en zijn intussen ook de Duitse grens gepasseerd. We gaan richting Aken. Nu komt er een stuk  door flink wat dorpen en stadjes met de nodige stoplichten, niet echt het mooiste stukje Duitsland                                                                                     .
De lunchstop valt wat tegen:  In Euskirchen op een industrieterrein in een hamburgertent hoewel over dat laatste niet echt geklaagd wordt door de heren.
Nou ja, het is ook wel eens lastig om een plek te vinden rond de juiste tijd en waar ook nog eens een zootje motoren kunnen parkeren. En… de magen zijn in ieder geval weer gevuld.
Net als Willem wat begint te morren dat hij het maar saai vindt komen we de laatste 100 km van de rit toch nog op de weggetjes en bochtjes waar de meeste van ons toch dat hele eind voor rijden: Heerlijk rustig, geen drempels, geen stoplichten en vooral veel bochten. Waar vind je dat in Nederland: nergens!
We passeren de nodige rustige dorpjes en dan om een uur of 5 komen we aan bij het vertrouwde hotel Maas.
De meesten zijn er al en Marianne en Janine zitten als echte sleutelbewaarders de kamers te verdelen. Het is niet helemaal duidelijk hoeveel bedden er in elk appartement zijn en zelfs Stefan himself wordt niet geloofd . Ja Marianne, wel even omhoog kijken en dan ontdek je zomaar nog 2 bedden.
Ach, het maakt de meeste Eiffelgangers niet zoveel uit, als ze maar een bed hebben. En omdat er van de 26 personen maar 5 vrouwen zijn is het duidelijk dat het alles toch weer snel geregeld was.
Het eerste biertje/roseetje smaakte overheerlijk en om 19.00 konden we weer lekker aanschuiven bij het buffet. Ondanks dat iedereen best moe was zaten we daarna nog een paar mooie uurtjes aan. Beetje dom ouwehoeren en veel gelachen. Zalig geslapen dat eerste nachtje, en de volgende dag weer redelijk vroeg op.

Zondag 31 mei

Na een stevig ontbijt gaan we ons rustig voorbereiden op de rit naar Trier. Mooie stad, welbekend maar nog nooit geweest. Na wat strubbelingen met onwillige motoren en een hoogtevreesprobleem was de hele ploeg toch weer onderweg. Een paar daardoor met duopassagier maar dat mocht de pret niet drukken.
Het was een hele mooie rit naar Trier. We konden de motoren makkelijk stallen en zagen al snel Jan en Rob  met  het advies op welk plein we vooral niet moesten gaan zitten. Even doorlopen tot de Dom in zicht kwam en dat was inderdaad het plein to be. Trier is een mooie oude stad . Het was gezellig druk met her en der straatmuzikanten.
Na een bakkie koffie met apfelstrudel liepen we nog een stukje richting de oude stadsmuur. We hebben natuurlijk lang niet alles gezien maar wel een beetje een indruk gekregen. Ben stelde nog een toertje met een toeristisch trammetje voor maar dat voorstel kreeg niet veel bijval dus maar weer de motoren gestart.
Na Trier weer heerlijk motor gereden. De lunchstop was erg verrassend nl. alles was hermetisch op slot. We zagen echter wel de motoren van Jan en Rob en de auto van Norbert staan. Net toen we hevig aan het fantaseren waren in welke bosjes ze zich schuilhielden zagen we ze achter het restaurant in de tuin zitten. Wat bleek nu: de eigenaar was zo in de stress geraakt door zijn klandizie dat hij geen gast er meer bij kon hebben en de eieren waren ook al op dus dan de tent maar op slot gedaan, Dus toen maar een endje verderop geluncht met uitzicht op de Moezel en dat moest het eten een beetje goedmaken want dat was niet veel soeps. Ed heeft nog een trauma van de karige Carpaccio van € 12,50
De mannen gingen nog even op een rommelmarkt strunen en we begonnen aan het laatste stuk.

Omdat we wat later van start gegaan waren, hebben we eerlijk gezegd een stukje van de route afgesneden maar dat mag geen naam hebben. Het was evengoed 17.30 toen we bij het hotel arriveerden. Iedereen zat voor het bijgebouw en de  drankjes werden bij de benzinepomp gehaald. Siem had nog een lekker groen flesje likeur in de koelkast. Ik ben de naam even vergeten maar het was erg lekker.
Waarschijnlijk omdat de groep dit jaar niet groot was mengde het zich ook wat en iedereen had het goed naar zijn zin. Het eten was weer voor elk wat wils en meer dan genoeg.
’s Avonds nog een paar borreltjes en omdat we weer veel te gezellig zaten werd het toch weer een uurtje of een.
We spraken af om vroeg te vertrekken. Norbert wilde graag Spartanen zien promoveren (niet gelukt trouwens) en wilde op tijd terug zijn. En omdat hij het eerste stuk met Ko ging ruilen: Ko in de auto en Norbert op de motor, besloten we allemaal op tijd te gaan.

Maandag 1 juni

Al om 08.30 waren we alweer onderweg. Het zonnetje scheen weer heerlijk.
Onze groep zou een wat veranderde versie van de terugrit rijden. Wat minder kilometers en wat meer door Belgie.
Vorig jaar vonden we het een erg lange rit naar huis dus we wilde dit jaar wat eerder thuis zijn. Zo vroeg was het nog lekker rustig op de weg en de route was weer mooi bochtig en omhoog en omlaag.

De koffiestop was op de grens met Belgie, we konden het landsbordje zien.
Het ging allemaal lekker vlot en al om een uur of een waren we al bijna in Nederland.
De lunchstop was bij een net geopend restaurant in Voeren met mooi uitzicht . Er waren vooral veel fietsers in deze buurt. Best mooi gezicht voor de verandering: die gespierde blote benen tussen al die verpakte motorrijders. De kaart was nog wat beperkt maar we hebben een heerlijk broodje gegeten .
Bij Valkenburg gingen we de grens over. Altijd druk daar dus het schoot niet zo op met al die stoplichten.
Voorbij Gulpen moesten we helaas de snelweg weer op wilden we voor donker aankomen in Wognum. We zaten nog even te dubben of we wel via Eindhoven zouden gaan maar besloten het te wagen, van eventuele files hebben wij als motorrijders zo wie zo minder last en … het viel hartstikke mee. We hebben overal door kunnen rijden.
Bij Den Bosch zowaar nog een verfrissend buitje wat ik niet zo erg vond want het was behoorlijk warm, denk wel zo’n 25 graden.
Even voorbij Utrecht nog even gestopt om de benen te strekken want iedereen begon wat met zijn ledematen te zwaaien waarbij ikzelf niet het minst.
Na 150 km snelweg met een stevig windje begint alles toch wat te verstijven.
Om 17.00waren we thuis en alles bij elkaar samengevat: Het is weer mooi gaan!
Ik (en met mij hopelijk de rest ook) kijk terug op een heel geslaagd weekend waarbij iedereen weer heelhuids thuis gekomen is.

Groetjes Jacqueline de Boer