De onmogelijke rondrit.

Het jaarlijkse kampeerweekend, dat plaatsvond in september in Borger in midden Drenthe, was zoals altijd weer oergezellig. Ik verwacht, dat een van de deelnemers er een verslag van maakt. Ik wil mij beperken tot een rondrit, die niet op het programma stond omdat hij onmogelijk met tien motoren kon worden gereden. Het lukte ons wel op de extra dag, die wij beschikbaar hadden. Op de dag dat de groep de thuisreis reed, hebben wij een tocht naar Emden gemaakt, die ons was aanbevolen door de organistoren van het weekend Gerda Haakman en Aad van der Gragt.

Bij de voorbereidingen had Aad ons verteld, dat het zijn  bedoeling was om de rondrit naar Emden te plannen via een veerpont over de Ems. Dit bootje bleek echter te klein voor de groep en vaart slechts eenmaal per uur. Onmogelijk dus, maar tegelijk voor ons een uitdaging. Wij hadden een dag extra beschikbaar en ontwierpen op Mapsource een tocht door oostelijk Groningen naar het noordelijke Emden. Zo reden we door de plaatsjes die we op de schoolbanken uit ons hoofd moesten leren: Stadskanaal, Wildevank, Veendam, Winschoten, Hogezand, Sappemeer en kwamen ook door Heiligerlee, bekend van de Slag. En ja hoor, in het dorp stond een monument, dat daar vast wel iets mee te maken had. We stopten er en werden meteen aangeschoten door de buurvrouw, die ons een beschrijving van de slag overhandigde. Haar man onderhoudt het beeld, dat werkelijk prachtig is gelegen in een parkje. Daar lazen we, dat hier in 1568, het eerste jaar van de tachtigjarige oorlog, een legertje van 700 man onder leiding van prins Maurits, de broer van Willem van Oranje, de Spaanse troepen heeft verslagen. Dat Maurits  echter wel tragisch is gesneuveld, wordt uitgebeeld in dat monument. We hebben in het dichte lommer van het parkje een vette regenbui afgewacht.

Na bij Nieuweschans de grens te hebben gepasseerd, reden we langs de Dollard omhoog naar het bewuste veerbootje in  Ditzum, niet wetende wanneer het zou varen en of er nog plaats was. Op de hele uren naar het noorden en we kwamen aan om kwart voor een, dus dat trof. Motoren direct op de stopstreep geparkeerd en maar wachten. Het bootje bleek er al te liggen maar was door ons niet als veerboot herkend, wat een klein dingetje! Om één uur ging de ketting los en mochten we aan boord. Er was slechts aan één zijde een laadklep, dus moesten we meteen keren op het wiebelende ding van krap vier meter breed. Motoren achteruit in het gangpad en bij de motoren blijven werd ons op het hart gedrukt, want het water op de Ems was nogal onstuimig. De twee auto’s, die meekonden, moesten achteruit oprijden. Verder een paar fietsen. Ik schat, dat er plaats was voor nog drie motoren. Onze organisatoren hadden dus goed ingeschat, dat deze tocht geen haalbare kaart was voor de hele groep.
In Emden hebben we heerlijk op het terras bij het waddenveer naar Borkum van de zon genoten. De binnenstad ziet er gezellig uit maar we zijn er slechts doorheen gereden. Langs de oostoever van de Ems rijdend viel ons op, dat hier lage polders liggen met vele watergemalen, die op de rivier lozen, totdat je in het landschap heuvels ontwaart. Via een aquaduct onder de Ems bereikten we de grens weer en reden vrijwel direct het vestingstadje Bourtange in. Je kunt er met de motor dwars doorheen rijden. Hoewel makkelijk vind ik het toch raar om met zo’n modern apparaat dat drukke historische centrum te verstoren.

De nacht hebben we doorgebracht in een hotel in Ees en de volgende dag hebben we de overblijfselen van onze barbecuemaaltijd nog zien staan bij onze kampeerboerderij. De terugreis van de uitzetters volgend kwamen we o.a. in Workum om bevestigd te krijgen, dat hier toch werkelijk het museum van kunstschilder Jopie Huisman is gevestigd. Ik hoop dat Merita Rood dat ook heeft gezien, zoniet dan kan ze bij mij thuis de folder van het museum inzien en meteen een fles goede rode wijn meenemen.

Het is het vermelden waard, dat de families Haakman en Van der Gragt hebben gezorgd voor een zeer aangenaam weekend. De accommodatie was uitstekend, een van de beste uit de serie kampeerweekeinden, en de routes vernieuwend, dwz nu eens geen oude tochten, maar zelf ontworpen.

Rob Willems