Eifelweekend 2010


Heenreis

Begin mei had ik de motor nagekeken, BMW R1100RT toen 117000 km op de teller. Kleppen en injectie afgesteld, kabels nagekeken, olie op peil, twee nieuwe banden eronder en de accu, wielen etc. gecheckt. In de meivakantie zijn wij naar Saint Tropez/Ramatuelle geweest voor een Cobratreffen. De Cobra’s waren niet klaar dus zijn wij met de motor daarnaar toe gegaan. Op de heenweg hebben wij de eerste dag de snelweg genomen en de 2 volgende dagen mooie routes gereden oa. De Gorges du Verdon. Het was berekoud ca. 5 graden Celsius en af en toe een flinke plensbui, 10 km voor de middellandse zee begon het  iets warmer te worden.

Daar veel Cobra’s gezien en bekeken en mooie routes gereden. Op de terugweg hebben wij de hele route Napoleon gereden vanaf Cannes, prachtige bochtige weg, wisselende landschappen en ca. 400 km lang.
Dit alles zonder problemen en met de nieuwe Bridgestones 023 eronder goed sturend, ook in de regen. Ik hoop dat ze slijtvaster zijn dan de 021 want daar haalde ik met de eerste net aan 6000 km en met de tweede haalde ik net aan 5000 km met een voorband. Zijn ze niet slijtvaster dan stap ik over naar de Michelin Pilot Road, hoor van Willem goede verhalen daarover.

De weken voor het Eifelweekend bleef het koud maar naar het Eifelweekend toe werden de voorspellingen beter. Er hadden zich 28 mensen opgegeven, maar op het laatste moment zegde Ko af ivm zijn zaak. De motor weer nagekeken en alles bleek in orde te zijn, helaas mijn mapsource werkte niet goed meer, ook niet nadat ik hem opnieuw had geïnstalleerd, een voorbode misschien?

Zaterdagochtend richting McDonald’s waar de meesten zich zouden verzamelen. Hier de routes van een sd-kaartje gekopieerd zodat wij alles voor elkaar hadden. 8.20 Uur vertrokken wij naar onze eerste stop, Ac Nederweert en de reis verliep voorspoedig.

Bij Ac Nederweert vertrok net een ploeg Harley’s, ca. 40 stuks, deze even bekeken want het blijft een mooi gezicht en geluid als het spul vertrekt. Daarna eerst het toilet bezoeken want dan kan je de kosten verrekenen met de koffie. Uiteraard ook gebak erbij en het gratis (nog wel) 2e bakkie.
Na 45 minuten gingen wij op weg naar de tweede stop, met de afspraak om bij het eerste tankstation te gaan tanken. Toen wij het tankstation binnenreden voelde ik een trilling in mijn stuur, het leek net of er wat aansleepte.

Omdat ik niet hoefde te tanken ging ik naar het parkeerterrein. Merita had de trilling ook gevoeld en wij bekeken waar het vandaan kwam. Eerst het voorwiel draaien maar daar merkten wij niets aan. Toen het achterwiel daar voelde ik ook niets, ik vroeg Merita om de motor aan het stuur naar beneden te drukken zodat ik het achterwiel gemakkelijker kon draaien. Ik voelde in het wiel niets maar Merita voelde het wel in het stuur. Toen wist ik dat het niet goed zat en het waarschijnlijk mijn cardan was.

Ik zei tegen het groepje waar wij mee reden (Willem, Jacqueline, Ed, Simon en Peter) dat ik niet meer ging rijden en de ANWB zou bellen. Ik stelde voor dat zij verder zouden gaan en dat wij ons wel zouden redden. Hier was geen sprake van “Samen uit, samen thuis” was het motto en de dame en mannen bleven op ons wachten. Voordat ik de ANWB ging bellen vroeg ik of Willem op het parkeerterrein even voorzichtig een rondje wilde rijden om te voelen wat er aan de hand was.

Na het rondje zette Willem de motor neer op zijn zijstandaard met de opmerking, “Ik voel niets”, op hetzelfde moment liep alle olie uit de eindaandrijving de straat op, lachen natuurlijk en we wisten nu zeker dat het niet goed was. De ANWB zou komen maar het kon wel een uurtje duren, dit werden 1½ uur. Ondertussen maakten wij van de koffiestop ook maar een lunchstop en werd Norbert met zijn dames (reed met Janine, Gerda en Frieda in de oude Mercedes van Ton en Gerda) gebeld dat hij terug moest komen om bagage mee te nemen. Wij konden op de motor van Jacqueline verder en Jacqueline ging bij Willem achterop.

De ANWB monteur kwam en zag wat er aan de hand was, motor kon niet gerepareerd worden en werd opgehaald. De accu losgekoppeld vanwege het alarm, adres opgegeven (motor zou donderdags gebracht worden) en de sleutel afgegeven bij de kassa van het tankstation, waar de berger hem zou afhalen.
We hadden besloten om de route, met twee uur vertraging, toch te rijden en als het te laat zou worden de route inkorten. Ed leidde ons, op zijn onnavolgbare wijze - was vlgs mij zijn eerste rit dit jaar-, over de route. Bij Kettenis op een klein weggetje ging het fout, de Garmins bleken er geen raad mee te weten, op papier klopte de route wel. Na wat heen en weer gerij en uiteraard niet overleggen, kwamen wij over een mooi karrenspoor op de goede weg. Daarna, via Eupen en Parc Naturel Hautes Fagnes, kwamen wij aan in de Eifel waar in Kalterherberg onze lunchstop zou zijn. Wij hadden geen behoefte meer aan een lunchstop maar aan koffie, dit kon de uitbater ons niet aanbieden. Gelukkig hadden wij 100m daarvoor al een ander tentje gezien en gingen daar naar toe.

Het tentje werd gerund door een oud stel en de gebak en prijzen waren meer dan lekker en redelijk. Of zij veel aan ons hebben verdiend weet ik niet, want Simon had een ster in de wc-pot veroorzaakt, doordat hij te lang op de motor had gezeten. Jacqueline zou het laatste stuk van de route rijden – van de zomer gaat zij met Willem naar Schotland dus inrijden-, Merita ging bij Ed achterop en ik bij Willem.

Vlak voordat wij vertrokken kwamen Norbert en zijn dames aanrijden, van een andere kant dan wij dus er is iets niet goed gegaan. Wij hebben nog even met ze gepraat en zijn aan het laatste deel van de route begonnen. Een prachtige route moet ik zeggen, ik heb hem zelf uitgezet en nagereden maar wist er niets meer van, voordeel van het ouder worden zullen we maar zeggen. Ik heb een groot deel van de route naar de blauwe lucht gekeken, want het voorwiel van Willem wilde maar niet aan de grond blijven en het tempo zat er goed in. De Garmin gaf aan dat wij ca. 18.00 uur bij hotel Maas aan zouden komen dus besloten wij de hele route te rijden.

Bij Maas aangekomen zat de hele Mc Wognum delegatie op het terras en konden wij aanschuiven voor een wel verdiend biertje. Daarna eten, nog een biertje en wij zijn op tijd naar bed gegaan, anderen zijn tot half twee opgebleven heb ik gehoord.

Wat betreft de motor, donderdag werd hij gebracht, cardan eronderuit gehaald, vrijdag naar de firma Bruurs gebracht. Het zou wel even duren want zij waren druk bezig met nieuwe motoren uit te kratten. Zaterdagochtend een belletje dat het cardan klaar was en zaterdagmiddag het cardan er weer onder gezet. Het lager en kering bleek naar z’n grootje te zijn, dit na 121000 km. Mijn dank voor de snelle service van de fa. Bruurs uit Noord-Scharwoude, zie ook hun advertentie in deze Koppeling.

Groeten Ben

Rondrit

Op Pinksterzondag reden de 27 deelnemers aan het Eifelweekend de rondrit, die was ontworpen door Ben Schoutsen en Janine Sallé. Ook onze Harleyrijders, die meestal op die dag niet verder komen dan Cochem, waren ditmaal van de partij. Het weer was ideaal, overwegend zonnig en lekker maar niet te warm. Door uitval van de motor van Ben werd hij meegenomen op de buddy van Willem de Boer en werd zijn vriendin Merita een plaatsje aangeboden in de oldtimer van Ton Haakman. Dit autoclubje van een aantal dames en bestuurd door Norbert, reden echter een andere route, veel korter en met een, naar zij zeiden, aangename bestemming: een wellness centrum in Bad Bertrich. Ze waren er waarschijnlijk aan toe. Wij zijn daar vorig jaar bijna het zwembad uitgejaagd toen we een baantje borstcrawl zwommen en daarmee een te hoge golfslag veroorzaakten.

De route voerde voor een groot deel door de Hunsrück, het gebergte ten zuiden van de Moezel. Die streek is merkbaar minder toeristisch en daardoor erg stil met weinig verkeer. Je kunt er dus heerlijk onbezorgd motorrijden maar het versterken, of voor sommigen verwennen van de inwendige mens is er niet gemakkelijk. Je moet er veel moeite voor doen en het vergt een behoorlijk uithoudingsvermogen.

Ons groepje bestond uit 7 rijders, gedeeltelijk aangevuld met de benjaminnen Maurice met vriendin Esther en  Ruben. Na Bad Bertrich, waar de dames nog niet in het zwembad lagen, kruisten we de Moezel bij Bullay. Het idee van Janine om de koffiestop maar over te slaan en ons op een uitgebreide  lunch te verheugen, kreeg bijval. Een pauze werd ingelast in een idyllisch dal op een plek waarvan wij dachten dat we niet gestoord zouden worden. Verkeerd gedacht, want spoedig arriveerden er een paar auto’s, die een groep wandelaars dropte, waardoor onze motoren moesten worden verplaatst. Aangenaam was de aansluiting van Maurice en Ruben daar. We reden verder heerlijk in een landschap, dat enigszins afwijkt van de Eifel door minder bossen en meer wijdse vergezichten. Ondertussen was Ben maar overgestapt van de buddy van de Harley van Simon naar de Fazer van Jan. Die Harley ligt met dubbele bemanning zo laag, dat in sommige bochten de vonken onder de motor vandaan spatten. Een schilder is nu eenmaal zuinig op zijn lak.

Het lunchen had heel wat voeten in de aarde. Hoewel het de uitzetters na lang zoeken toch was gelukt om in deze verlaten streek een geschikt restaurant te vinden, bleek het voor ons niet beschikbaar. Er zou een bruiloftsfeest beginnen, waarvan ik de werkelijk gigantische taart heb zien binnendragen. Op enkele schaarse vrije plaatsen hadden zich al een paar Wognummers genesteld en die waren er met geen mogelijkheid vanaf te praten. De waard was wel zo vriendelijk om een andere gelegenheid voor ons te zoeken, op de navigatieapparatuur aan te wijzen en onze komst telefonisch aan te kondigen. Aangekomen in het 10 km van de route gelegen Birkenfeld stond inderdaad een tafel voor 20 personen midden op het trottoir in de brandende zon opgesteld, blijkbaar voor ons. Het nogal statige restaurant Oldenburger Hof had erop gerekend 20 menu’s te kunnen serveren, maar toen wij duidelijk maakten liever wat kleinere gerechten te kiezen, bekoelde het enthousiasme van het personeel snel en duurde het serveren van onze drankjes wel erg lang. Na enig geduld te hebben opgebracht reageerde Janine assertief met de kreet: ”Kom op jongens, dit pikken we niet langer. We stappen op en gaan naar de Italiaan hiernaast”. En zo kwamen we bij een gastvrij stel Italianen op het overdekte terras, misschien iets minder kwaliteit, maar veel vlotter.

In het laatste deel van de route viel het aarzelende rijgedrag van voorrijder Willem op. Meer dan eens week hij van de route af en moesten we een omweg maken. Hij had vooral moeite om Wittlich door te komen, terwijl hij toch met een Zümo reed. Even verder bleek zijn probleem: hij stond zonder benzine, terwijl niet hij maar Peter, op reserve rijdend, om een tankstation had gevraagd. Gelukkig hebben ervaren motorrijders een hevelpompje bij zich en kon ik wel wat missen. Binnen tien minuten was het euvel verholpen en kon hij Lutzerath zelf halen.

We kijken terug op een prachtige route met vlotte wegen met lange bochten, afgewisseld met leuke kleine weggetjes. Het wegdek was hier en daar wel aan een opknapbeurt toe. Het is te hopen dat Angela Merkel daarvoor nog wat geld overhoudt, zodat volgend jaar geen wegen afgesloten hoeven worden. Dat hebben we twee dagen later in België wel gezien.

Rob Willems

Terugreis

Na twee dagen heerlijk te hebben gereden, waarbij we (Ruben, Esther en ik zelf) tijdens de rondrit nog redelijk helder en fit waren. Konden we ons op gaan maken voor de terugreis. Het eerste obstakel was al dat we de kamer uit wilde gaan. Een prachtige slinger van duc tape en bitburger blikjes versperde ons de uitgang. Hmmm, ik vraag me af waarom dit gedaan was?! Zou het een wraakactie geweest zijn omdat we aan het herinrichten geweest waren. Geen idee, maar we begonnen de dag wel weer zoals we hem hadden afgesloten. Lachend en met veel lol.

Iets later dan de dag daarvoor op het ontbijt verschenen en het smaakte zowaar weer naar ontbijt en niet naar verschraalt alcohol. We wisten niet wat ons overkwam. Na het ontbijt de brommers pakken en op weg. Voorgaande jaren was het meestal na een uur of 2 bekeken en gingen we vol gas naar huis. Dit jaar gingen we een poging doen om de hele rit te rijden. Uiteraard was het in Duitsland gewoon weer genieten. Heerlijke bochten en heerlijk weer. De motor beviel opperbest en dat Esther achter op zat was bijna niet te merken.

In België sloeg het toch iets om. Vooral voor Esther. Door het geweldige wegdek schoot ze regelmatig met haar voeten van de steppies en hing ze als een aapje op mijn rug. Zere kont en alles. Ook bij mij. Bij Ruben wat minder, maar dat mag voor zich spreken. Op een idyllisch plekje de motoren toch maar even aan de kant gezet om te roken en snel uit te zoeken waar we koffie gingen drinken. Daar waren we toch echt wel aan toe. Een half uurtje later de koffiestop in het verleden. Het was echt of we 40 jaar terug gingen in de tijd met het interieur en de uitstraling die dat tentje had. Snel een bak koffie en een cola achter over en weer vertrekken. We werden praktisch uitgerookt door een brandje in de asbak, dus het werd echt tijd.

Verder was het gewoon toeren en genieten van het mooie weer richting de lunch. Dit was weer het tegen over gestelde van de koffie qua datering. Mooie tent, maar wij drieën kozen er toch voor om wat knaps en voedzaams te gaan eten. MacDonalds here we come. Ondertussen zaten we alweer in Maastricht en toen was het rossen en rijden om thuis te komen. We hebben het gered, voor de eerste maal de terugrit uitgereden.
Om acht uur thuis met een biertje in de hand terug denken aan het weekend. Het was zeer geslaagd.
Esther wilde persé mijn motor naar de stalling rijden, dus ik heb het vermoeden en de hoop dat ik volgend jaar geen passagier meer heb.


Het was gezellig.

Gr. Ruben, Esther en Maurice